Van velen van ons werd de naam genoemd aan het begin van ons leven, bij onze doop.
Na onze naam klonk de NAAM van God: Vader, Zoon en Heilige Geest.
Een beloftevol begin: jij bent een kind van God, bij name gekend en geroepen om te leven als een kind van het Licht.

God kent onze naam en bewaart die.
De profeet Jesaja gebruikt daarvoor een mooi beeld: onze namen staan geschreven in de palm van Gods hand.
In die hand is ook plaats voor mijn naam. Wat in je handpalm geschreven staat, wil je niet vergeten.
Zo mogen wij erop vertrouwen dat onze namen bij God in goede handen zijn en dat Hij ons niet vergeet.
Ook wij bewaren de namen en herinneringen van de mensen met wie wij ons leven hebben gedeeld: familie en vrienden, maar ook mensen met wie wij samen gemeente zijn. In een geloofsgemeenschap zien we naar elkaar om, delen we vreugde en verdriet en blijven ook de namen van onze gestorvenen bij ons.

In de kerk worden overleden gemeenteleden herdacht.
We noemen hun naam en denken aan hen en aan degenen die hen het meest missen.
Tijdens de gedachtenisdienst noemen we de namen van allen die in het afgelopen jaar zijn overleden,
uit onze gemeente en ook uit onze familie- en vriendenkring.

Ook tijdens de dienst van Allerzielen, op zondag 1 november, willen we namen noemen.
Door een naam te noemen en een licht te ontsteken, brengen we iemand opnieuw in onze herinnering. We geloven dat de dood niet het laatste woord heeft. Daarom gedenken wij, samen.

‘Koester de namen die wij hier gedenken,
dat zij geborgen zijn in uw genade,
ingelijst in licht, bij u en bij ons.’
Lied 199