In de laatste zondagen van het kerkelijk jaar lezen we Bijbelverhalen over de laatste dingen.
Maar misschien gaat het juist om de eerste dingen: om wat werkelijk van waarde is en waar het in ons leven uiteindelijk om draait.
In het Bijbelboek Openbaringen ontvangt Johannes een visioen van een grote menigte mensen uit alle windstreken.
Het zijn mensen die geleden hebben, die honger en dorst kennen, die verdriet hebben en vervolgd zijn. Zijn visioen spreekt over hoop: ooit zal alles nieuw worden.

In het midden van die menigte staat een Lam.
Een kwetsbaar, gewond Lam dat toch overeind blijft. Het is een beeld van Christus, die het lijden van mensen kent en hun pijnen serieus neemt. In dit Lam herkennen we ook onszelf. Want wie komt er ongeschonden door het leven?
We kennen verlies en verdriet. We zijn in staat tot liefde en goedheid, maar soms doen we elkaar ook pijn. In ieder van ons is er licht en donker.
Op zondag 1 november hebben  we onze overleden dierbaren herdacht. We vragen ons af wie zij waren en wat zij ons hebben nagelaten.
Hun levensomstandigheden waren anders dan de onze, maar hun woorden, ervaringen en liefde leven in ons voort. Zij hebben ons gevormd en ons iets meegegeven voor de weg die wij zelf gaan. Wat wij van hen ontvingen, kunnen wij weer doorgeven aan anderen.
Johannes laat ons zien dat we in onze kwetsbaarheid niet alleen staan. Christus kent onze honger, onze dorst en ons verdriet. Hij is als een herder die ons thuisbrengt, ons rust geeft en onze tranen droogt. Hij neemt ons verdriet niet weg met een eenvoudig antwoord, maar biedt nabijheid en troost.
Soms mogen we even iets zien van die nieuwe werkelijkheid: in een liefdevolle herinnering, in een gebaar van medeleven of in de nabijheid van een ander. Een dichter noemt dat: ‘Zien, soms even.’
Zulke momenten geven ons hoop en helpen ons verder te gaan.
We kunnen niet zonder die hoop en we kunnen niet zonder elkaar.
Gods toekomst is een wereld waarin mensen uit alle windstreken samenkomen, waarin verdriet en lijden niet het laatste woord hebben en waarin alles nieuw wordt.
Het Lam is kwetsbaar, maar leeft.
En juist daarin ligt onze hoop: dat Gods liefde sterker is dan het lijden en de dood.


Groet. 
Ds. Jils Amesz, ds@wingerdkrimpen.nl