Leven als de bomen

In zijn evangelie vertelt Marcus het verhaal van de blinde man (8).
Na jaren van leven in het donker ontvangt de man zijn gezichtsvermogen terug. Door het licht dat opnieuw zijn ogen binnenvalt, ervaart hij de wereld als nieuw. Toch is dat nieuwe zien niet direct volmaakt. Wanneer Jezus hem vraagt wat hij ziet, antwoordt hij:
‘Ik zie mensen, het zijn net bomen, maar ze lopen rond.’

Dat is een wonderlijk en tegelijkertijd prachtig beeld. De blinde man beschrijft mensen als bomen.
Juist die vergelijking opent een nieuw perspectief. Misschien hebben wij allemaal af en toe zulke nieuwe ogen nodig: ogen die ons helpen
anders naar de wereld, naar anderen en naar onszelf te kijken.
Wat zouden we ontdekken wanneer we mensen eens zouden bezien als bomen?

De dichter Hans Bouma schreef het lied Leven als de bomen. Het lied bezingt een leven dat geworteld is in trouw en eenvoud:
Leven als de bomen

Leven als de bomen,
trouw en aardsgezind,
bij het water wonen,
leven van de wind.

Hemelhoog geloven,
leven uit één stuk,
ademnood te boven,
onverdeeld geluk.

Leven als de bomen,
God heeft hen geplant,
leven om te loven,
leven uit Gods hand.

Op de lente hopen,
weten van de herfst,
dromen van de zomer,
leven dat niet sterft.

Toevlucht voor de vogels,
schaduw, onderdak,
huis van mededogen,
liefde wijdvertakt.

Leven als de bomen,
zingen voor je God,
levenslang geloven,
vaste voet aan grond.

Als wij mensen zouden leven als de bomen, waren we trouw en aardsgezind. We zouden bij het water wonen en leven van de wind. Laten we leven als de bomen, door God zelf geplant, een leven om te loven, een leven uit Gods hand.
Bomen leren ons iets van geduld. Ze staan stevig geworteld in de aarde en ontvangen wat zij
nodig hebben. Ze kennen de wisseling van de seizoenen. Ze weten van de herfst, waarin bladeren vallen en losgelaten moet worden.
Ze doorstaan de winter, wanneer groei nauwelijks zichtbaar is. En toch blijven ze hopen op de lente en dromen van de zomer.

Misschien helpt dit beeld om naar onze kerk te kijken. Al ruim 50 jaar staat zij als een boom en omgeven door bomen aan de Populierenlaan: geworteld, trouw en aardsgezind. In al die jaren heeft zij de seizoenen van het leven gekend.
Er waren tijden van bloei, maar ook perioden van zorg en verandering.
De kerk weet wat herfst betekent, maar zij kent ook de kracht van de hoop op nieuw leven.

Steeds opnieuw wordt zij gevoed door de ontmoetingen die er plaatsvinden: mensen die elkaar vinden in geloof, gebed, vreugde en verdriet. Daarin ligt haar levensbron. En nog altijd blijven de stevige takken aan deze oude stam groeien.
En schieten soms even nieuwe twijgen op aan de stam. Nieuwe ideeën, nieuwe vormen van betrokkenheid en nieuwe wegen van geloof
ontspruiten als fris groen aan een boom die diep geworteld is.

Misschien is dat wel de betekenis van ‘opnieuw’ . Niet dat alles anders wordt of dat het verleden verdwijnt.
Maar dat wij, net als de blinde man, opnieuw leren kijken.
Dat wij ontdekken hoe God steeds weer nieuw leven schenkt aan wat geworteld is in Zijn liefde.
Zoals een boom ieder voorjaar opnieuw uitloopt, zo mag ook de kerk telkens weer vernieuwd worden.

Groet. 
Ds. Jils Amesz, ds@wingerdkrimpen.nl